چکیده

ازنخستین لحظه ای که چشمان بشر به روی آسمان زیبای شب و ستارگان درخشانش گشوده شد به سوی ان رفتیم. ابتدا تصور کردیم خدایان نظاره گر ماهستند. سپس تصاویر و اشکال خدایان ومخلوقات اسطوره ای را دیدیم و پنداشتیم که این آنها هستند که سرنوشت ما را رقم میزنند. اما با رشد اندیشه و تفکرمان دریافتیم که اینها نه خدایان، که ستارگان و سیاراتی همانند خورشید و خانه مان- سیاره زمین- هستند. هرچند خودبینی و تکبرمان ما را تا جایی سوق داد که خیال کردیم که ما در مرکز کهکشان قرار داریم و همه چیز حول محور ما میگردد .نجوم و کاوش در فضا تا به امروز ما آموخت که ما ذره غباری گم شده در میان میلیونها ستاره دیگرهستیم وبا نشان دادن جای انسان در کهکشان بیکران، به ما درس تواضع وفروتنی آموخت.در طول تاریخ آن چه همیشه ثابت مانده این است که ما در آسمان و بیکران بدنبال پاسخهایمان میگردیم ، پاسخی برای مبدا حیاتمان ، پاسخی برای آنچه در انتها در انتظار ماست، و دلیلی برای حضورمان در میان میلیونها ستاره دیگر. تا امروز بشر ماه را لمس ،سیارات مختلف را کاوش و با ارسال چندین تلسکوپ قدرتمند سعی دراشکار سازی اسرار کهکشان و بیکران داشته است. دیروز این ذهن جست و جوگر به ستاره ها می اندیشید ،امروز به دنبال راه حل و فردا عازم بیکران است